Ku pamięci Profesorów którzy współtworzyli Wydział

Jan Tomaszewski

(1929-1991)

Profesor Jan Bronisław Tomaszewski urodził się 21 marca 1929 r. w Puławach. Po uzyskanej w 1947 roku maturze w latach 1947-52 odbył studia na Uniwersytecie Wrocławskim (Wydział Nauk Przyrodniczych) uzyskując tytuł magistra geologii i paleontologii. Równocześnie pracował w Katedrze Geologii Ogólnej Uniwersytetu na stanowisku asystenta. W 1952 roku uzyskał etat w Przedsiębiorstwie Geologicznym w Krakowie, gdzie pracował przez 15 lat. W tym czasie rozpoczął też działalność o charakterze naukowym. W 1963 roku obronił pracę doktorską. W 1967 roku przeniósł się do pracy w Zakładach Badawczych i Projektowych „Cuprum” we Wrocławiu, gdzie zorganizował Zakład Geologii Stosowanej i kierował nim do 1972 roku. W 1979 roku na wniosek Rady Naukowej został powołany na samodzielnego pracownika naukowo-badawczego tychże Zakładów. W 1972 roku przeniósł się do Instytutu Górnictwa Politechniki Wrocławskiej, gdzie pracował do marca 1986 roku. W 1975 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego (Wydział Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego), a w 1983 r. tytuł profesora nadzwyczajnego. Jako pracownik Politechniki Wrocławskiej pełnił funkcje kierownika zakładu, Zastępcy Dyrektora Instytutu oraz kierownika zespołu badawczego. W 1986 roku przeniósł się do nowopowstałego Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie zorganizował Wydział Biologii i Nauk o Morzu, zostając jego pierwszym dziekanem. Równocześnie zorganizował na Wydziale Katedrę Geologii Morza i Pobrzeża, którą kierował do swojej śmierci. Zmarł nagle 7 lipca 1991 roku.

Prof. J. B. Tomaszewski był jednym z wybitnych specjalistów w zakresie geologii, zwłaszcza geologii morza i pobrzeża Bałtyku. Dorobek profesora obejmuje 90 publikacji oraz 62 opracowania niepublikowane o charakterze projektowo-dokumentacyjnym. Ważnym odcinkiem jego działalności było propagowanie nowych koncepcji dotyczących proekologicznego podejścia do problemów geologii i górnictwa i wyboru koncepcji ekorozwoju.

Tadeusz Głazek

(1927-1997)

Profesor Tadeusz Głazek urodził się 15 października 1927 roku w Sadłowicach w powiecie sandomierskim. W 1951 roku ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. Pracując jako pedagog pojął równocześnie studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Tam też, w 1965 roku uzyskał stopień doktora. Habilitował się w 1972 roku (UAM Poznań).Od 1964 roku Profesor był związany zawodowo z Katedrą Botaniki Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie. W 1974 roku Profesor przeniósł się do Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, gdzie stworzył od podstaw Zakład Ekologii Roślin. W 1975 podjął pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. W 1985 roku Profesor powrócił do Szczecina i stał się jednym ze współorganizatorów Wydziału Biologii i Nauk o Morzu na nowopowstałym Uniwersytecie Szczecińskim. Był twórcą i pierwszym kierownikiem Katedry Botaniki, którą kierował aż do swojej śmierci 19 lutego 1997 roku.

Był autorem i współautorem prawie 130 publikacji w tym 60 oryginalnych prac naukowych i ośmiu monografii. Najważniejszy dorobek naukowy Profesora poświęcony jest Jego ukochanej rodzinnej Kielecczyźnie i ziemi sandomierskiej, a do najważniejszych prac należą: Flora kserotermiczna Wyżyny Sandomierskiej i Przedgórza Iłżeckiego (1968), Roślinność kserotermiczna Wyżyny Sandomierskiej i Przedgórza Iłżeckiego (1968), Zespoły leśne północno-wschodniego przedpola Gór Świętokrzyskich (1973), Rośliny naczyniowe zbiorowisk leśnych północno-wschodniego przedpola Gór Świętokrzyskich (1976), Szata roślinna wybranych powierzchni obszaru Gór Świętokrzyskich i terenów przyległych na tle warunków siedliskowych (1985), Zbiorowiska roślinne Świętokrzyskiego Parku Narodowego i jego strefy ochronnej (1991, we współautorstwie z J. Wolakiem).

Zofia Szczotkowa

(1924–2001)

Pani Profesor Zofia Szczotkowa (z d. Otrysko) urodziła się 18 lutego 1924 r. we Lwowie. W 1956 roku ukończyła na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego studia biologiczne w zakresie antropologii. Zatrudniona w powstałym Zakładzie Antropologii Polskiej Akademii Nauk, w 1964 r. uzyskała stopień doktora, a w 1983 r. stopień naukowy doktora habilitowanego. W latach 1967-83 kierowała Pracownią Ekspertyz Sądowych. W tym czasie, na prośbę wydziału, prowadziła też zajęcia dydaktyczne dla studentów antropologii na Uniwersytecie Wrocławskim. Na zaproszenie ówczesnych władz rektorskich Uniwersytetu Szczecińskiego, w 1986 roku objęła kierownictwo Zakładu Badań Środowiskowych na Wydziale Biologii i Nauk o Morzu. W latach 1986–89 była prodziekanem tego wydziału. W tym czasie została powołana na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Uniwersytecie Szczecińskim. Po przekształceniu Wydziału Biologii i Nauk o Morzu w 1990 r. w Wydział Nauk Przyrodniczych, powołano pod kierownictwem prof. Zofii Szczotkowej Katedrę Antropologii. Zmarła 27 lutego 2001 r. we Wrocławiu.

Dorobek naukowy profesor Szczotkowej obejmuje kilkadziesiąt pozycji, w tym książkę „Antropologia w dochodzeniu ojcostwa” i współautorstwo haseł do „Małego Słownika Antropologicznego” (wydanie z 1972 r.).

W Jej dorobku można wyróżnić trzy główne kierunki badań: (1) zróżnicowania, zmian z wiekiem oraz dziedziczenia cech morfologicznych człowieka (najobszerniejszy); (2) zależności cech somatometrycznych pracujących mężczyzn, od czynników środowiskowych i zmienności cech somatometrycznych młodych mężczyzn w związku z działaniem trendu sekularnego; (3) metodyki określenia płci osobników z populacji pradziejowych. W osiągnięciach naukowych Zofii Szczotkowej na szczególną uwagę zasługuje zastosowanie szerokiego wachlarza metod statystyki matematycznej, co powodowało, że wyniki Jej badań były szeroko cytowane w piśmiennictwie polskim i zagranicznym. Była w owym czasie najlepszą specjalistką w Polsce w zakresie zmienności oraz genetyki cech morfologicznych człowieka.

Zbigniew Piesik

(1948–2004)

Profesor Zbigniew Piesik urodził się 4 stycznia 1948 roku w Malińcu koło Szczecinka jako syn biologa, który wszczepił Mu zamiłowanie do biologii. Zmarł 2 sierpnia 2004 w Szczecinie.

W roku 1972 ukończył magisterskie studia zoologiczne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Już podczas studiów uczestniczył aktywnie w faunistycznych badaniach naukowych, działając w ramach Koła Naukowego Przyrodników UAM. Latem 1971 roku wziął udział w miesięcznym kursie biologii morza w Morskim Instytucie Rybackim w Gdyni.

Bezpośrednio po ukończeniu studiów wyższych podjął działalność w charakterze pracownika akademickiego – kolejno na stanowisku asystenta, adiunkta i profesora nadzwyczajnego. Początkowo zatrudniony był w Akademii Rolniczej w Szczecinie (1972–1988), następnie w Uniwersytecie Szczecińskim (1988–1995), zaś ostatnio – w Pomorskiej Akademii Pedagogicznej w Słupsku (1995–2004).

Profesor Zbigniew Piesik był autorem lub współautorem około 40 publikacji, ponad 30 opracowań nie opublikowanych oraz około 35 komunikatów konferencyjnych i sympozjalnych, prezentowanych podczas krajowych i międzynarodowych spotkań naukowych. Ponad 55% publikacji oraz komunikatów sympozjalnych i konferencyjnych – to pozycje samodzielne, natomiast w gronie współautorów znajdują się także naukowcy zagraniczni, głównie z uczelni niemieckich.

Działalność naukowo-badawcza Profesora Piesika obejmowała stosunkowo szeroki wachlarz zagadnień hydrobiologicznych. Podstawowym obiektem Jego badań naukowych były epizoiczne orzęski żyjące na różnych bezkręgowcach wodnych. Sporo uwagi poświęcał też hydrobiologii technicznej, zajmując się biologicznym oczyszczaniem oraz doczyszczaniem wód powierzchniowych. Zaproponował kilka interesujących metod wspomagających akwakulturę oraz godny uwagi sposób rewitalizacji przybałtyckich jezior estuariowych. Interesował się także bałtycką makrofauną denną oraz wieloma innymi zagadnieniami hydrobiologicznymi.

Zbigniew Drozdowski

(1930-2004)

Profesor Zbigniew Drozdowski urodził się 25 stycznia 1930 roku w Sierakowie Wielkopolskim. Studia wyższe ukończył na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego im. Adama Mickiewicza w 1952 roku. Stopnie doktora i doktora habilitowanego nauk przyrodniczych z zakresu antropologii uzyskał na Uniwersytecie Poznańskim w latach 1960 i 1964. W 1971 roku Rada Państwa nadała Mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, zaś w 1988 roku uzyskał tytuł naukowy profesora zwyczajnego.

Od 1952 roku pracował w Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu (byłej WSWF) kolejno na stanowisku starszego asystenta i dalej przeszedł wszystkie stopnie awansu naukowego do profesora zwyczajnego włącznie. Od 1985 roku pracował dodatkowo na Uniwersytecie Szczecińskim Po przejściu na emeryturę pani prof. Zofii Szczotkowej objął kierownictwo Katedry Antropologii na Wydziale Nauk Przyrodniczych US. Prof. Drozdowski zmarł 21 września 2004 roku w Warszawie.

Dorobek naukowy Profesora Drozdowskiego obejmuje łącznie 350 pozycji. Większość z nich stanowią prace oryginalne, w tym 25 pozycji książkowych o charakterze monograficznym. Profesor Zbigniew Drozdowski koncentrował swoje zainteresowania naukowe w wokół jednego podstawowego zagadnienia wiążącego antropologię z kulturą fizyczną. Tematyka badań realizowanych pod jego kierunkiem koncentrowała się wokół następujących zagadnień: 1/ adaptacja metod antropologicznych i statystycznych dla potrzeb wychowania i sportu, 2/ dynamika rozwoju fizycznego i sprawności fizycznej dziecka, 3/ wartość biologiczna młodzieży akademickiej, 4/ teoria wyniku sportowego, 5/ zróżnicowanie morfologiczne i motoryczne zespołów zawodników uprawiających różne dyscypliny sportowe, 6/ motoryka i jej pomiar w różnych czynnościach zawodowych, 7/ chronobiologiczne podstawy aktywności ruchowej człowieka, 8/ ewolucja motoryczności człowieka, 9/ genetyczne uwarunkowania motoryczności człowieka, 10/ poszukiwanie nowych kryteriów oceny wieku rozwojowego – badania EMN.

Alina Joanna Hłyńczak

(1931-2011)

Pani Profesor Alina Hłyńczak urodziła się 17 lipca 1931 roku. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Łódzkim podjęła pracę na Akademii Medycznej w Łodzi. Po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego przeniosła się do Szczecina. Pracowała najpierw na Akademii Rolniczej, potem w Wyższej Szkole Pedagogicznej, a następnie na nowopowstałym Uniwersytecie Szczecińskim. Jeszcze pracując w WSP, Profesor Hłyńczak walczyła o powołanie biologii. Uczestniczyła w opracowywaniu programu nauczania dla tego kierunku, pozostając wciąż jeszcze w strukturach Wydziału Wychowania Fizycznego WSP. Razem z prof. Aleksandrem Rajskim z Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego tworzyła podwaliny organizacyjne i koncepcyjne przyszłego wydziału biologicznego. Od momentu jego powstania (1985) aż do przejścia na emeryturę w 2000 roku pracowała w jego strukturach, kierując swoją Katedrą. Zmarła pierwszego lipca 2011 roku.

Naukowo zajmowała się przede wszystkim badaniami przemiany energetycznej, a także mineralnej, oraz struktury błony komórkowej erytrocytów w warunkach fizjologii i patologii. W późniejszym okresie swoje zainteresowania naukowe poszerzyła o badania nad wysiłkiem fizycznym. Jej dorobek obejmuje ponad 130 prac oraz 14 książek i skryptów.

Marian Ciaciura

(1937-2011)

Profesor Marian Ciaciura urodził się 18 września 1937 roku w Wąsowiczówce. W 1960 roku ukończył studia na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1968 roku uzyskał tytuł doktora nauk farmaceutycznych. Stopień doktora habilitowanego nauk biologicznych uzyskał w 1988 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. 24 czerwca 2008 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.

W 1960 podjął pracę w Katedrze Botaniki Farmaceutycznej na Wydziale Farmacji Akademii Medycznej we Wrocławiu. W latach 1970-1979 pełnił funkcję kierownika Ogrodu Roślin Leczniczych Akademii Medycznej we Wrocławiu. W 1987 roku podjął pracę na drugim etacie w Uniwersytecie Szczecińskim, od 1 kwietnia 1990 roku pracował już tam w pełnym wymiarze. Jednocześnie podjął się zorganizowania Katedry Taksonomii Roślin i Fitogeografii na Wydziale Biologii i Nauk o Morzu US. Na emeryturę przeszedł 30 września 2007 roku. Zatrudniony na podstawie umowy o pracę pozostał pracownikiem Katedry aż do śmierci. Profesor zmarł nagle 19 lutego 2011 r. we Wrocławiu.

Dorobek prof. Mariana Ciaciury obejmuje ponad 300 opracowań, w tym m.in. 98 prac oryginalnych, 19 monografii, 39 prac popularno-naukowych, 2 podręczniki akademickie, 17 referatów sympozjalnych i 19 komunikatów.

Zainteresowania badawcze profesora koncentrowały się głównie wokół zagadnień chorologii, ochrony gatunkowej roślin, taksonomii i edukacji ekologicznej. Jest współautorem metodyki opracowanej do „Atlasu rozmieszczenia roślin naczyniowych na Śląsku”. Przygotował materiały ze Śląska do „Atlasu Florae Europaeae”. Współuczestniczył w opracowaniu dzieł „Flora Polska” oraz „Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce”. Przygotował rękopis „Bibliografii roślin naczyniowych na Śląsku”. Wydał „Bibliografię roślin naczyniowych Pomorza Zachodniego”. Zajmował się również badaniami ekologiczno-biologicznymi gatunków zagrożonych na Pomorzu. Brał udział w tworzeniu banku genów roślin chronionych i zagrożonych. Współpracował z różnymi ogrodami botanicznymi, gdzie odbył krótkie staże (Wiedeń, Londyn, Oxford, Berlin-Dahlem, Greiswald, Suchumi). Realizował lub uczestniczył w kilku projektach badawczych Instytutu Botanicznego PAN, Instytutu Botanicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Instytutu Geografii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Zdzisław Szuba

(1927-2011)

Profesor Zdzisław Szuba urodził się 20 lipca 1927 r. na Podolu, w Czortkowie, w przedwojennym  w województwie Tarnopolskim. Podczas II wojny światowej był łącznikiem AK. W roku 1945 przeniósł się do Kluczborka. Tam zdał egzamin dojrzałości.

Ukończył dwa fakultety – weterynarię i pedagogikę. We Wrocławiu uzyskał na Wydziale Medycyny Weterynaryjnym ówczesnego Uniwersytetu i Politechniki tytuł zawodowy lekarza weterynarii w 1955 r., a w Warszawie, na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, w 1961 r., tytuł magistra pedagogiki.

Doktoryzował się na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej we Wrocławiu (1964 r.), gdzie również nadano mu stopień doktora habilitowanego nauk weterynaryjnych w zakresie anatomii zwierząt (w roku 1978). Tytuł profesorski uzyskał w 1991 r, a stanowisko profesora zwyczajnego w 1997 r.

Pierwsze doświadczenia pedagogiczne i organizacyjne zdobywał podczas pracy w Państwowym Technikum Weterynaryjnym w Kluczborku (1951-1958). Początkowo był tam nauczycielem, później wicedyrektorem do spraw pedagogicznych, a następnie dyrektorem.

Od roku 1958 do 1997 pracował w Akademii Rolniczej w Szczecinie, najpierw w Katedrze Anatomii Zwierząt (do 1979), a potem w Katedrze Zoologii. Kierował tą Katedrą przez 18 lat (1979-1997).

W latach 1991-2000 pracował również równolegle na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie zorganizował od podstaw Katedrę Zoologii Kręgowców i Etologii. Ponadto od roku 2000 Profesor związany był z Wyższą Szkołą Humanistyczną w Szczecinie. Zmarł 7 listopada 2011 r.

Działalność naukowa Profesora koncentrowała się głównie na trzech kierunkach badawczych: asymetrii bilateralnej zwierząt, allometrycznym wzroście ssaków w prenatalnej fazie ontogenez.. Stwierdził asymetrię bilateralną w mózgowiu owcy, kilkanaście lat wcześniej nim podważono pogląd o wyłączności istnienia tego zjawiska w mózgowiu człowieka. Do najważniejszych osiągnięć profesora Szuby, dotyczących rozwoju płodowego bydła, należy opracowanie ogólnej koncepcji wzrostu prenatalnego Bovidae oraz szczegółowej metodyki badań płodów bydła. Jego dorobek publikacyjny liczy przeszło 80 oryginalnych prac, stanowiących cenny wkład w biologię rozwoju, nauki weterynaryjne i zootechniczne.

Wiesława Orowicz

(1944-2013)

Pani Profesor Wiesława Orowicz urodziła się w Lipniaku, w województwie lubelskim. W 1963 roku podjęła studia rolnicze w Wyższej Szkole Rolniczej w Szczecinie, które po pięciu latach ukończyła jako mgr inż. rolnik. W 1977 roku uzyskała stopień doktora na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w Szczecinie, a 2003 po złożeniu kolokwium uzyskała stopień doktora habilitowanego (Wydział Nauk Przyrodniczych US).

Po ukończeniu studiów w 1968 roku otzymała zatrudnienie w charakterze asystenta w Katedrze Fizjologii Zwierząt i Biochemii na organizowanym podówczas Oddziale Zootechnicznym WSR (potem Akademii Rolniczej). W 1987 roku przeniosła się za porozumieniem zakładów pracy z Akademii Rolniczej do nowo utworzonego Uniwersytetu Szczecińskiego, do Katedry Fizjologii i Biochemii na Wydziale Biologii i Nauk o Morzu. W 2003 roku, już jako samodzielny pracownik objęła funkcję Kierownika Zakładu Fizjologii Zwierząt w Katedrze Fizjologii macierzystego Wydziału. Pani prof. Wiesława Orowicz zmarła 14 kwietnia 2013 roku.

Była autorką i współautorką 92 publikacji a także współautorką 4-ch skryptów dla studentów. Jej specjalności badawcze to: metabolizm mineralny , gospodarka lipidowa, utrzymanie homeostazy ustrojowej, antyoksydanty.

Lech Szlauer

(1934-2014)

Profesor Lech Szlauer urodził się 15.03.1934 r. w Czeladzi. W1955 roku ukończył studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, i ukończył je w 1955 r., uzyskując stopień magistra zoologii. Od 1955 r. pracował na Wydziale Rybackim Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie. Stopień doktora nauk przyrodniczych uzyskał w 1960 r., na mocy uchwały Rady Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu M. Kopernika w Toruniu. Natomiast stopień naukowy docenta, nadany uchwałą Rady Wydziału Rybackiego Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie, uzyskał w trzy lata po doktoracie, w roku 1963. Jako już samodzielny pracownik objął stanowisko kierownika Zakładu Hydrozoologii. W 1966 r. został przeniesiony z Zakładem z Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie do Katedry Ichtiologii Wydziału Rybactwa Morskiego Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie. W 1974 roku, wieku 39 lat uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1980 r. profesora zwyczajnego. W roku 1992 Profesor Szlauer przeniósł się na Uniwersytet Szczeciński, na Wydział Nauk Przyrodniczych i objął stanowisko kierownika Katedry Zoologii Bezkręgowców i Limnologii, na którym pracował do końca kariery zawodowej. Profesor Lech Szlauer zmarł 4 czerwca 2014 roku w Olsztynie.

Tematyka Jego prac oscylowała wokół zagadnień biotechnologii służących ochronie środowiska. Najważniejsze rozwiązania to: biologiczne oczyszczanie ścieków połączone z wykorzystaniem ich do podchowu narybku; metoda stawków diagnostycznych do oceny możliwości biologicznego oczyszczania ścieków i ich rybackiego wykorzystania; sposoby i urządzenia do masowego odłowu zooplanktonu w celu odżyźniania zbiorników; wykorzystanie zooplanktonu wynoszonego z jezior przez odpływy do podchowu narybku; podchów narybku szczupaka, troci i węgorza z wykorzystaniem zooplanktonu rozwijającego się w zbiornikach ściekowych; projekt poprawy stanu zalewów i jezior przez zarybianie ich szczupakiem; ochrona urządzeń hydrotechnicznych przed inwazją małża Dreissena polymorpha; wykorzystanie sztucznego podłoża do oczyszczania cieków i wód stojących; metody pomiarów oddziaływania sztucznego podłoża na zbiorniki wodne; rzeczna oczyszczalnia linowa; biologiczna metoda oceny żyzności wody, wydajności rybackiej zbiorników wodnych i wykrywania trujących substancji przenikających z atmosfery do wody; metoda wykrywania ukrytych zatruć zbiorników wodnych.

Stanisława Rogalska

(1943-2015)

Pani Profesor Stanisława Rogalska pracę na Uniwersytecie Szczecińskim rozpoczęła w 1996 roku. Wcześniej związana była ze środowiskiem naukowym Akademii Rolniczej w Poznaniu, gdzie studiowała, doktoryzowała się, otrzymała stopień doktora habilitowanego i w 1993 roku tytuł profesora.

Pani Profesor wniosła olbrzymi wkład w rozwój i podnoszenie jakości Wydziału Biologii na bazie solidnej tradycji akademickiej. Dzięki osobistemu zaangażowaniu Pani Profesor w 1998 roku Wydział otrzymał prawa do nadawania stopnia doktora nauk biologicznych w dyscyplinie biologia. Pani Profesor zorganizowała od podstaw i kierowała Katedrą Biologii Komórki. Przewodniczyła Wydziałowej Komisji ds. Nauki. Kierowała i współorganizowała studia doktoranckie. Ostatnim dziełem Pani Profesor jest Centrum Biologii Molekularnej i Biotechnologii, którego była pomysłodawczynią i kierownikiem.

Głównym zagadnieniem badawczym, którym zajmowała się Pani Profesor Rogalska, były szeroko rozumiane krzyżowania międzygatunkowe roślin zbożowych. Do znaczących osiągnięć Profesor Rogalskiej należy opracowanie nowoczesnych metod analizy cytologiczno-genetycznej mieszańców. Były to w Polsce pionierskie prace cytologiczne. Pani Profesor również przeprowadziła w latach 1992-94 pierwsze próby indukowania haploidów pszenżyta na drodze krzyżowania z kukurydzą i następnie hodowli zarodków na pożywkach. Pani Profesor jest autorką ponad 150 prac oryginalnych, wielu książek i skryptów akademickich (min.: „Biologia komórki w zarysie”; „Podstawy cytogenetyki roślin”; „Chromatyna. Molekularne podstawy epigenetyki”). Za podręcznik Podstawy Cytogenetyki Roślin nagrodzona została nagrodą Ministra Edukacji Narodowej w roku 2000

Józef Kur

(1955-2016)

Profesor Józef Kur urodził się 23 kwietnia 1955 roku w Wejherowie. Studia biologiczne w zakresie mikrobiologii ukończył w 1979 roku na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Gdańskiego. W 1987 roku uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych w zakresie biologii, w 1993 stopień naukowy doktora habilitowanego nauk biologicznych w zakresie biologii molekularnej, a w 1998 tytuł profesora nauk biologicznych.

Po ukończeniu studiów, w 1991 roku podjął pracę na macierzystej uczelni. W 1991 przeniósł się na Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej, gdzie na od podstaw zorganizował Zakład, a następnie Katedrę Mikrobiologii, przekształconą w 2015r. w Katedrę Biotechnologii Molekularnej i Mikrobiologii, którą kierował aż do śmierci. Równocześnie w latach 2002-2012 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie Szczecińskim. Zmarł 27 października 2016 roku.

Wśród najważniejszych dokonań naukowych prof. Kura należy wymienić: stworzenie nowych metod genotypowania dla różnicowania mikroorganizmów w badaniach epidemiologicznych; ustalenie molekularnego mechanizmu biogenezy fimbrii Dr uropatogennych szczepów E. coli oraz ich wykorzystanie do konstrukcji rekombinowanych szczepionek (fimbrie chimeryczne z heterologicznymi epitopami pochodzenia bakteryjnego i wirusowego); Wyprodukowanie 30 różnych rekombinantowych białek antygenowych Toxoplasma gondii i ich wyselekcjonowanie do różnicowania fazy ostrej i przewlekłej toksoplazmozy w serologicznych testach diagnostycznych; odkrycie nowej klasy białek SSB-podobnych, konstrukcja systemów ekspresyjnych, oczyszczanie, charakterystyka oraz zastosowanie jako wzmacniaczy reakcji PCR; izolację, charakterystykę i zastosowanie beta-galaktozydaz mikroorganizmów ekstremofilnych.

Maria Suska

(1950–2016)

Pani Profesor Maria Suska urodziła się w Człuchowie. Wyższe studia ukończyła na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu uzyskując w 1974 roku dyplom magistra biologii. W 1986 r. uzyskała stopień doktora nauk przyrodniczych na Wydziale Biologiczno-Geograficznym WSP w Krakowie, a w 2004 roku po stopień doktora habilitowanego w zakresie biologii–fizjologii zwierząt na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego.

Po studiach przeprowadziła się do Szczecina, gdzie pracowała najpierw jako nauczyciel biologii, potem, od 1975 roku, w Laboratorium Klinicznym 109. Wojskowego Szpitala Rejonowego w charakterze asystenta laboratoryjnego. W 1977 roku rozpoczęła pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Wychowania Fizycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Szczecinie. W 1985 roku przeniosła się do Katedry Biochemii i Fizjologii Zwierząt kierowanej przez profesor Alinę J. Hłyńczak na nowo powołanym Wydziale Biologii i Nauk o Morzu Uniwersytetu Szczecińskiego. Po habilitacji, w 2005 roku przejęła obowiązki kierownika Zakładu Fizjologii Człowieka, a po przejściu na emeryturę pani prof. Marii Brzezińskiej została kierownikiem Katedry Fizjologii. Pani prof. Maria Suska zmarła 4 października 2016 roku.

Pani prof. Maria Suska opublikowała łącznie 107 prac, w tym 46 badawczych i przeglądowych. W liczbie oryginalnych prac naukowych, które ukazały się po Jej doktoracie, na 34 prace 24 (ok.70%) stanowiły te były wykonane u zwierząt różnych gatunków (ssaki, ryby i ptaki).

Specjalizowała się w zakresie biochemii i fizjologii wysiłku fizycznego. W badaniach nad zmianą metabolizmu energetycznego erytrocytów u koni rasy wielkopolskiej wykazała, że wraz z wiekiem istotnie obniża się stężenie nukleotydów adeninowych (ATP, ADP, AMP), co skutkuje istotnym spadkiem puli tych nukleotydów przy jednoczesnym wzroście ładunku energetycznego adenylanów (AEC). Uzyskała także istotne wskaźniki wzrostu 2,3 BPG, metabolitu obniżającego powinowactwo hemoglobiny do tlenu. W dalszych badaniach, także u koni wielkopolskich dr hab. Maria K. Suska wykazała też ewidentną zależność pomiędzy stężeniem nukleotydów adeninowych i aktywnością Na+,K+-ATP-azy w erytrocytach koni różnych ras i płci. Wyniki te mają znaczące przesłanie dla praktyki hodowlanej konia wierzchowego. Bardzo interesujące rezultaty badań osiągnęła M. K. Suska w zakresie funkcjonowania układu antyoksydacyjnego u młodych koni rasy kłusak amerykański podczas czteromiesięcznego programu treningowego. Stwierdziła i udokumentowała wynikami u kłusaków amerykańskich, że przedłużony (do 6 m-cy) czas treningu o umiarkowanej intensywności doskonali ich rozwój, poprawia wytrzymałość i indukuje adaptację metaboliczną, zwłaszcza w zakresie przemian lipidowych (wzrost aktywności enzymów tej przemiany). Badania o podobnym ukierunkowaniu wykonywała też dr hab. Maria Suska u ryb, koni, bydła i kóz, a także u ludzi.

Gorzysław Apoloniusz Poleszczuk

(...-2018)

Profesor Gorzysław Apoloniusz Poleszczuk rozpoczął pracę na Uniwersytecie Szczecińskim od początku jego istnienia, brał czynny udział w tworzeniu Wydziału i tu w roku 2011 otrzymał tytuł profesora nauk biologicznych. Zmarł 27 lutego 2018 roku.